जुन्या विहिरीचे जिवंत रहस्य 💧💧🏜️👁️🌀🐍🕯️📜🔱💥🕳️🌅🙏🔚

[Atul Kaviraje]

'विचित्र विश्व कथा'-
================
थरार आणि गूढ रहस्य (Horror & Mystery) 👻
अशा कथा ज्या मानवी कल्पनेच्या पलीकडे असलेल्या अदृश्य शक्तींवर आधारित आहेत-
=============================================================

जुन्या विहिरीचे जिवंत रहस्य 💧

येथे 'विचित्र विश्व कथा' मालिकेतील चौथी दीर्घ कथा सादर आहे, जी जमिनीच्या खोल गर्भात दडलेल्या एका ओल्या आणि भयाण रहस्यावर आधारित आहे.

कथा शीर्षक: पाताळजळ: जुन्या विहिरीचे जिवंत रहस्य 💧 काळजात धडकी भरवणारा थरार-

प्रकरण १: तप्त उन्हाळा आणि कोरडे गाव
महाराष्ट्र-कर्नाटक सीमेवरचे 'भैरवगड' हे गाव भीषण दुष्काळाने होरपळत होते. गावातील सर्व नद्या, तलाव आणि कूपनलिका कोरड्या पडल्या होत्या. पण गांवाच्या शिवारावर असलेल्या एका जुन्या, पडक्या वाड्याच्या पाठीमागे एक अवाढव्य विहीर होती. ती विहीर कधीच आटत नसे, अगदी कडक उन्हाळ्यातही तिचे पाणी काठोकाठ भरलेले असायचे.

गावातले लोक त्या विहिरीकडे दिवसाही फिरकत नसत. "ते पाणी शापित आहे, ते पिणारा माणूस आपला आत्मा गमावतो," असे गावचे जुने जाणते सांगत. पण शहरातून आलेला तरुण इंजिनिअर 'अनिकेत' या गोष्टींना अंधश्रद्धा मानत होता. त्याने गावाची तहान भागवण्यासाठी त्या विहिरीचे पाणी उपसण्याचा निर्णय घेतला.

प्रकरण २: विहिरीचा अजब स्वभाव
अनिकेतने जेव्हा पहिल्यांदा विहिरीत डोकावून पाहिले, तेव्हा त्याला एक विलक्षण गोष्ट जाणवली. विहिरीचे पाणी पारदर्शक नव्हते, तर ते शाईसारखे गडद निळे होते. सर्वात विचित्र म्हणजे, पाण्यात त्याचे प्रतिबिंब दिसत नव्हते, तर त्याऐवजी विहिरीच्या तळाशी एखादे मोठे शहर असल्याचा भास होत होता.

त्याने पाण्याचा नमुना घेण्यासाठी बादली खाली सोडली. बादली पाण्याला स्पर्श करताच खालून कोणीतरी बादलीला जोरात हिसका दिला. अनिकेत सावरला, पण त्याला जाणवले की विहिरीच्या पाण्यातून बुडबुड्यांऐवजी कोणाच्या तरी श्वास घेण्याचा आवाज येत होता. जणू काही ती विहीर नसून एखादा महाकाय 'सजीव' प्राणी होता जो जमिनीखाली शांत झोपला होता.

प्रकरण ३: तळातील साद
त्या रात्री अनिकेतला स्वप्नात एक स्त्री दिसली, जिचे केस पाण्यासारखे लांब आणि ओले होते. ती त्याला विहिरीकडे बोलवत होती. मध्यरात्री अनिकेतला जाग आली तेव्हा त्याचे पाय आपोआप विहिरीच्या दिशेने वळू लागले. त्याला कुणीतरी संमोहित केले होते.

विहिरीपाशी पोहोचल्यावर त्याला दिसले की विहिरीतील पाणी वर चढून काठ ओलांडत होते. ते पाणी जमिनीवर सांडत नव्हते, तर सापासारखे सरपटत अनिकेतच्या दिशेने येत होते. विहिरीच्या आतून हजारो लोकांचे ओरडण्याचे आवाज येऊ लागले—हे ते लोक होते जे गेल्या १०० वर्षांत या विहिरीत पडले होते आणि कधीच बाहेर आले नव्हते.

प्रकरण ४: जिवंत पाणी
अनिकेतने पळण्याचा प्रयत्न केला, पण त्या 'जिवंत पाण्याने' त्याचे पाय जखडून धरले होते. ते पाणी आता त्याच्या शरीराभोवती विळखा घालत होते. त्याला समजले की ही विहीर म्हणजे केवळ पाण्याचा साठा नसून 'अतींद्रिय शक्तींचे' एक द्वार आहे. हे पाणी माणसाच्या शरीरात शिरून त्याच्या स्मृती आणि प्राण शोषून घेत होते.

विहिरीच्या भिंतींवर अचानक जुने शिलालेख चमकू लागले. त्यातील मजकूर वाचल्यावर अनिकेतला कळाले की, या विहिरीला शांत ठेवण्यासाठी दर शंभर वर्षांनी एका बलिदानाची गरज असते, आणि तो दिवस आजच होता. विहिरीच्या तळाशी एक विशाल डोळा उघडला गेला, जो अनिकेतकडे टक लावून पाहत होता.

प्रकरण ५: रक्षण आणि समाप्ती
अनिकेतने जिवाच्या आकांताने आपल्या गळ्यातील तांब्याची चेन (जी त्याच्या आजोबांनी दिली होती) काढली आणि ती पाण्यात फेकली. तांबे पाण्यात पडताच एक रासायनिक आणि आध्यात्मिक प्रक्रिया सुरू झाली. विहिरीतील पाणी एखाद्या उकळत्या तेलासारखे उसळू लागले. तांब्याच्या पवित्रतेमुळे त्या अशुद्ध शक्तींना वेदना होऊ लागल्या.

अनिकेतला जखडलेले पाण्याचे हात सैल झाले. त्याने मागचा पुढचा विचार न करता तिथून पळ काढला. मागे एक मोठा आवाज झाला, जणू काही जमीन दुभंगली होती. दुसऱ्या दिवशी सकाळी गावकरी तिथे पोहोचले तेव्हा ती विहीर पूर्णपणे गायब झाली होती. तिथे फक्त एक खोल खड्डा होता आणि त्या खड्ड्यातून गुलाबाचा सुगंध येत होता. ती विहीर आणि तिचे रहस्य कायमचे जमिनीत गाडले गेले होते.

Emoji Summary 🎭
💧🏜�👁�🌀🐍🕯�📜🔱💥🕳�🌅🙏🔚

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-04.07.2026-शनिवार.
===========================================