वास्तूचा शाप: भिंतींआड दडलेले डोळे-🏠🖼️👁️ | 😨👣🚪 | 🧱🩸💀 | 🪓😱🏃‍♂️ | 🏚️♾

[Atul Kaviraje]

"भय इथले संपत नाही..."  KATHA-
==============================
घराच्या भिंतींमधील दडलेले भय 🏠👣
जिथे माणूस सर्वात सुरक्षित असतो, तिथेच जेव्हा भीती वास्तव्य करते-
====================================================

भिंतीवरील पूर्वजांच्या फोटोंचे डोळे बदलणे 🖼�

वास्तूचा शाप: भिंतींआड दडलेले डोळे-

माणूस घराला 'घरपण' देतो असं म्हणतात, पण काही घरांना स्वतःचं वेगळं अस्तित्व असतं. ती घरं नुसती सिमेंट-विटांची नसतात, तर ती एक जिवंत, श्वास घेणारी भयावह वास्तू असते. विनायकने जेव्हा कोकणातल्या त्या जुन्या, प्रशस्त वाड्याचा ताबा घेतला, तेव्हा त्याला वाटलं होतं की शहराच्या गजबजाटापासून दूर हे त्याचं हक्काचं सुखद निवारा असेल. पण त्याला हे माहित नव्हतं की, ज्या घराच्या भिंती आपल्याला सुरक्षित ठेवतात, त्याच भिंती कधी कधी आपल्याला गिळंकृत करायला टपलेल्या असतात.

१. वास्तूतला प्रवेश आणि अनाकलनीय शांतता
'निलय' नावाचा तो वाडा दोन एकर बागेच्या मध्यभागी उभा होता. विनायक, त्याची पत्नी मृण्मयी आणि त्यांचा पाच वर्षांचा मुलगा अर्णव यांनी गृहप्रवेश केला. वाडा जुना असला तरी मजबूत होता. दिवाणखान्यात शिरताच समोरच्या मोठ्या भिंतीवर विनायकच्या पूर्वजांचे मोठे, जुने कृष्णधवल फोटो लावले होते. विनायकचे आजोबा, पणजोबा आणि त्यांच्या पत्नींचे ते फोटो अत्यंत करारी दिसत होते.

मृण्मयीला पहिल्या दिवसापासूनच त्या फोटोंकडे बघताना अस्वस्थ वाटू लागलं. "विनायक, हे फोटो बघ ना, कसं तरीच वाटतंय. आपण हे काढून टाकूया का?" तिने विचारलं. विनायक हसून म्हणाला, "अगं, ते आपले पूर्वज आहेत. त्यांचंच तर हे घर आहे. ते आपल्याला आशीर्वादच देतील." पण मृण्मयीचं मन मानायला तयार नव्हतं. तिला जाणवत होतं की, त्या फोटोंतल्या नजरा स्थिर नाहीत. ती घराच्या कोणत्याही कोपऱ्यात गेली तरी तिला असं वाटायचं की, ते डोळे तिचा पाठलाग करत आहेत.

२. बदलेले डोळे आणि पहिली भीती
घरात राहून आठवडा झाला असेल. एके दिवशी अर्णव रात्रीचा अचानक रडायला लागला. मृण्मयी धावत त्याच्या खोलीत गेली. अर्णव भिंतीकडे बोट दाखवून ओरडत होता, "आई! तो आजोबा मला बघून हसतोय!" मृण्मयीने पाहिले, भिंतीवर विनायकच्या आजोबांचा फोटो होता. साध्या प्रकाशात तो फोटो सामान्य वाटत होता, पण जेव्हा तिने बारकाईने पाहिले, तेव्हा तिचे अंग शहारले. फोटोतील आजोबांचे डोळे जे आधी सरळ पाहत होते, ते आता अर्णव झोपलेल्या दिशेला वळलेले होते. इतकंच नाही, तर त्यांच्या ओठांवर एक विचित्र, क्रूर स्मित हास्य उमटलं होतं.

तिने डोळे चोळून पुन्हा पाहिलं, तर फोटो पुन्हा सामान्य झाला होता. "माझा भास असेल," असं म्हणून तिने स्वतःची समजूत घातली. पण पुढच्याच रात्री विनायकलाही अनुभव आला. तो रात्री उशिरापर्यंत काम करत बसला असताना त्याला जाणवलं की, भिंतीच्या आतून कोणाचे तरी पाय वाजतायत. ठक... ठक... ठक... जणू काही कोणीतरी भिंतीच्या आतल्या पोकळीतून चालतंय. त्याने कानाला भिंत लावली, तेव्हा त्याला पलीकडून मंद श्वासोच्छवासाचा आवाज ऐकू आला.

३. घराचा इतिहास आणि दडलेली पापे
विनायकने गावातील एका वृद्धाकडून वाड्याबद्दल माहिती काढली. त्याला समजलं की, हा वाडा ज्या जमिनीवर बांधला आहे, तिथे एकेकाळी एक जुनी कोठडी होती. विनायकच्या एका पूर्वजाने पैशाच्या हव्यासापोटी स्वतःच्याच भावाला एका खोलीत चिणून मारलं होतं. त्या खोलीचे दरवाजे कायमचे बंद केले गेले आणि त्यावरच हा वाडा उभा राहिला. त्या मृत आत्म्याचा राग आणि सूड या भिंतींमध्ये मुरला होता. म्हणूनच या घरातला कोणीही पुरुष जास्त काळ टिकला नव्हता.

त्या रात्री घरातलं वातावरण पूर्ण बदललं. भिंतींवरून पाणी पाझरू लागलं, पण ते पाणी नव्हतं... तर ते लाल रंगाचं रक्तासारखं द्रव्य होतं. दिवाणखान्यातल्या फोटोंमधील पूर्वजांचे डोळे आता पूर्णपणे पांढरे पडले होते आणि त्यांच्यातून काळं पाणी वाहू लागलं होतं. अचानक संपूर्ण घरातले दिवे मालवले.

४. भयाचा चरमोत्कर्ष
"मृण्मयी! अर्णव!" विनायक ओरडला. अंधारात त्याला अर्णवचा आवाज ऐकू आला, पण तो दिवाणखान्यातून येत नव्हता, तर तो भिंतीच्या आतून येत होता. विनायकने बॅटरी लावून पाहिलं, तर भिंतीवर एक मोठी भेग पडली होती. त्या भेगेतून अर्णवचा हात दिसत होता. अर्णवला कोणीतरी आत ओढत होतं.

विनायकने जवळ असलेली कुऱ्हाड उचलली आणि भिंतीवर प्रहार करायला सुरुवात केली. जसा तो भिंतीवर घाव घालत होता, तसा संपूर्ण वाडा थरथरू लागला. फोटोंतले पूर्वज आता ओरडू लागले होते, त्यांचे आवाज भिंतीच्या आतून गुंजत होते. विनायकने भिंत फोडली आणि त्याला जे दिसलं ते पाहून त्याची शुद्ध हरपली. भिंतीच्या आत एक जुना सांगाडा उभा होता, ज्याच्या हातात अर्णवचा पाय होता. तो सांगाडा म्हणजे विनायकचा तो पूर्वज होता ज्याचा खून झाला होता.

५. सुटका की पुनरावृत्ती?
मृण्मयीने अर्णवला ओढून बाहेर काढले. विनायकने आपल्या हातातील कुऱ्हाडीने त्या सांगाड्याला दूर ढकलले आणि ते तिघेही घराबाहेर धावले. त्यांनी मागे वळून पाहिले नाही. गाडी सुरू करून ते शहराकडे निघाले.

काही महिन्यांनंतर, विनायकने तो वाडा विकून टाकला. नवीन मालक आनंदाने तिथे राहायला गेले. पण जेव्हा नवीन मालकाने दिवाणखान्यात आपला फोटो लावला, तेव्हा त्या फोटोतील त्याचे डोळे आपोआप विनायकच्या घराच्या दिशेला वळले.

भय संपलं नव्हतं. ते फक्त नवीन बळीची वाट पाहत होतं. ज्या भिंतींमध्ये रक्ताचे डाग असतात, तिथे शांतता कधीच नांदत नाही.

EMOJI SUMMARY
🏠🖼�👁� | 😨👣🚪 | 🧱🩸💀 | 🪓😱🏃�♂️ | 🏚�♾️🌑

सुंदर आणि समर्पक चित्र संकल्पना (Visual Concepts)

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-17.07.2026-शुक्रवार.
===========================================