वाड्याच्या विहिरीतील रडण्याचा आवाज- विहिरीचा शाप: जुन्या वाड्याचे अश्रू-🏚️🌳💧

[Atul Kaviraje]

भयकथा:-
=========
जुने वाडे आणि पडकी घरे (Haunted Houses)-
======================================

वाड्याच्या विहिरीतील रडण्याचा आवाज-

विहिरीचा शाप: जुन्या वाड्याचे अश्रू-

कोकणातल्या 'सातेरी' नावाच्या गावात देशमुखांचा एक जुना, सातखणी वाडा होता. वाड्याच्या चारी बाजूंना माडा-पोफळीच्या बागा होत्या, पण वाड्याच्या मागच्या पडक्या भागात एक जुनी, खोल विहीर होती. ती विहीर साधी नव्हती. ती चहुबाजूंनी चिरेबंदी दगडांनी बांधलेली होती, पण आता त्यावर वडाच्या पारंब्यांनी असा काही विळखा घातला होता की, दिवसाही तिथे काळोख असायचा. गावकरी म्हणायचे, "सूर्यास्तानंतर विहिरीच्या दिशेला जाऊ नका, कारण तिथलं पाणी रडतं!"

नील हा एक आर्किटेक्ट होता, ज्याला वारसा स्थळांचे पुनरुज्जीवन करायचे होते. त्याने हा वाडा विकत घेऊन त्याचे 'हेरिटेज रिसॉर्ट' मध्ये रूपांतर करण्याचे ठरवले. गावच्या लोकांनी त्याला खूप समजावले, पण नील आधुनिक विचारांचा होता. तो आपल्या टीमसोबत तिथे राहायला गेला.

विहिरीतून येणारा तो स्वर
पहिल्या रात्री सगळं शांत होतं. पावसाची रिपरिप सुरू होती. मध्यरात्री दोनच्या सुमारास नीलला अचानक एक आवाज ऐकू आला. सुरुवातीला त्याला वाटलं की वाऱ्याचा आवाज असेल, पण जसजसा तो आवाज स्पष्ट होऊ लागला, तसतसा नीलच्या काळजाचा ठोका चुकला. तो आवाज म्हणजे एका स्त्रीचं हुंदके देऊन रडणं होतं.

ऊ... ऊ... मला बाहेर काढा... खूप थंडी वाजतेय...

नीलने टॉर्च घेतला आणि आवाजाच्या दिशेने गेला. तो वाड्याच्या मागच्या भागात, त्या पडक्या विहिरीपाशी पोहोचला. विहिरीचं पाणी अगदी संथ होतं, पण त्यातून येणारा रडण्याचा आवाज मात्र काळजाला घर पाडणारा होता. नीलने विहिरीत टॉर्च मारला, पण तिथे फक्त शेवाळ आणि अंधार होता. अचानक, विहिरीच्या पाण्यातून एक पांढराशुभ्र हात बाहेर आला आणि त्याने विहिरीच्या काठाला पकडले. नील भीतीने मागे सरकला.

भयावह इतिहास आणि सत्य
दुसऱ्या दिवशी नीलने गावच्या एका म्हाताऱ्या आजोबांकडून त्या विहिरीचा इतिहास जाणून घेतला. शंभर वर्षांपूर्वी, त्या वाड्याच्या सुनेला, जिचं नाव 'सावित्री' होतं, संपत्तीच्या वादातून याच विहिरीत जिवंत ढकलून देण्यात आलं होतं. मरताना तिने कोणालाही शाप दिला नाही, फक्त एकच विनंती केली होती की तिला तिथून बाहेर काढावं. पण देशमुखांच्या दहशतीने कोणीही तिथे गेलं नाही. तेव्हापासून ती विहीर दर रात्री रडते.

नीलला वाटलं की हे सगळं थोतांड आहे. त्याने दुसऱ्या दिवशी विहीर साफ करण्यासाठी मजूर बोलावले. पण जसा पहिला मजूर विहिरीत उतरला, तशी विहिरीतली पाण्याची पातळी अचानक वाढू लागली. विहिरीचं पाणी रक्तासारखं लाल झालं आणि त्यातून हजारो हातांचे ठसे विहिरीच्या भिंतीवर दिसू लागले. तो मजूर घाबरून बाहेर पळाला.

त्या रात्री नीलला स्वप्नात सावित्री दिसली. तिचे डोळे पांढरे पडले होते, केस विखुरलेले होते आणि अंगावरचे कपडे पाण्यात भिजून सडलेले होते. ती नीलच्या पलंगापाशी उभी होती. तिने आपला थंडगार हात नीलच्या गळ्यावर ठेवला.

"तू ही मला इथेच गाडणार का? मला खूप वर्ष झाली या अंधारात... मला मुक्त कर!"

रक्तरंजित शेवट
नील शुद्धीवर आला तेव्हा तो त्याच विहिरीच्या काठावर उभा होता. त्याच्या हातात एक कुदळ होती. जणू काहीतरी अदृश्य शक्ती त्याला विहीर खणायला लावत होती. त्याने विहिरीच्या काठाचा एक मोठा दगड बाजूला केला. त्या दगडाच्या मागे एक पोकळी होती, जिथे एक मानवी सांगाडा आणि सोन्याचे दागिने होते.

नीलने तो सांगाडा बाहेर काढला आणि पूर्ण विधीवत त्याचे दहन केले. त्या रात्री शेवटची एकदा ती विहीर जोरात रडली—पण यावेळी ते रडणं दुःखाचं नव्हतं, तर सुटकेचं होतं. सकाळी जेव्हा लोक तिथे गेले, तेव्हा विहीर पूर्णपणे कोरडी पडली होती. नील मात्र तिथून निघून गेला होता. लोकांचं असं म्हणणं आहे की, आजही अमावस्येच्या रात्री विहिरीच्या काठावर एक तरुण आर्किटेक्ट आणि एक स्त्री बसलेले दिसतात, जणू ते दोघेही त्या वाड्याचे रक्षण करत आहेत.

Emoji Summary:
🏚�🌳💧🌙🦶👣🩸🦴🔥🕊�🌑

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-19.07.2026-रविवार.
===========================================