शापित नोंद: 'नीलगिरी' विश्रामगृहाचं रक्तरंजित रहस्य-🌲🏚️📜✍️👣🔦😱🔥🌑🌫️

[Atul Kaviraje]

'भुताटकीचा फॉरेस्ट बंगला' (The Haunted Forest Guest House)
======================================================
वनविभागाचे जुने सरकारी विश्रामगृह (The Old Government Rest House)
सरकारी नोकरीत असताना जंगलातील जुन्या बंगल्यावर वास्तव्यास जाणाऱ्या अधिकाऱ्यांच्या अनुभवांवर आधारित.
==========================================================================

सरकारी डायरीतील अर्धवट राहिलेली नोंद-

शापित नोंद: 'नीलगिरी' विश्रामगृहाचं रक्तरंजित रहस्य-

सह्याद्रीच्या कुशीत वसलेलं 'कोयना' अभयारण्य त्याच्या सौंदर्यासाठी प्रसिद्ध असलं, तरी तिथल्या घनदाट जंगलात एक असा कोपरा आहे जिथे दिवसाही सूर्याचा प्रकाश पोहोचताना घाबरतो. याच भागात होतं 'नीलगिरी फॉरेस्ट बंगला'. ब्रिटीश काळात बांधलेला हा बंगला आता काळा पडला होता, त्याच्या भिंतींवर शेवाळ चढलं होतं आणि आजूबाजूला असलेल्या उंच नीलगिरीच्या झाडांमुळे तिथे सतत एक गूढ सावली असायलेली असायची.

तरुण वनपरिक्षेत्र अधिकारी (Ranger) विक्रम याची नुकतीच तिथे बदली झाली होती. विक्रम हा तर्कशुद्ध विचार करणारा तरुण होता. भूतं-खेतं यांवर त्याचा बिलकूल विश्वास नव्हता.

ती जुनी सरकारी डायरी
बंगल्यावर पोहोचल्यावर पहिल्याच दिवशी विक्रमला ऑफिसच्या कपाटात एक जुनी, लाल रंगाची सरकारी डायरी सापडली. ती डायरी विक्रमच्या आधी तिथे कार्यरत असलेल्या 'सदावर्ते' नावाच्या अधिकाऱ्याची होती. कुतूहलापोटी विक्रमने ती वाचायला सुरुवात केली.

डायरीतील शेवटची नोंद मोठी विचित्र होती:

"आज १५ ऑगस्ट... रात्र १:३०. बाहेर मुसळधार पाऊस आहे. पण माझ्या खोलीच्या बाहेरच्या कॉरिडॉरमध्ये कुणीतरी चालतंय. ते पाऊल उमटण्याचा आवाज मानवी नाही. जणू काहीतरी ओढत नेलं जातंय. मी दार उघडण्याची हिंमत करत नाहीये. मला वाटतंय तो पुन्हा आला आहे... तो 'सावलीचा शिकारी'..."

या नोंदीनंतर डायरीची पानं कोरी होती आणि शेवटच्या पानावर रक्ताचे काही वाळलेले डाग होते. सदावर्ते अचानक नोकरी सोडून कुठे गायब झाले, हे कोणालाच माहीत नव्हतं.

रात्रीचा थरार
पहिली रात्र शांत गेली, पण दुसऱ्या रात्री पावसाचा जोर वाढला. विजांच्या कडकडाटात बंगल्याचे जुने लाकडी दरवाजे करकरू लागले. विक्रम आपल्या बेडवर झोपायचा प्रयत्न करत होता, तेव्हाच त्याला डायरीत वाचल्याप्रमाणे 'घसरत जाणाऱ्या पावलांचा' आवाज ऐकू आला.

चप... चप... चप...

जणू कोणीतरी ओले पाय ओढत जमिनीवरून चालत होतं. विक्रमने तातडीने आपली बॅटरी (टॉर्च) घेतली आणि खोलीचं दार उघडलं. कॉरिडॉर रिकामा होता, पण जमिनीवर पाण्याचे ओले ठसे उमटले होते. ते ठसे माणसाच्या पावलांसारखे नव्हते; ते पाय खूपच लांब आणि नख्या असलेले असावेत असं वाटत होतं. सर्वात भयानक गोष्ट म्हणजे, ते ठसे विक्रमच्या खोलीच्या दारापाशी येऊन थांबले होते.

जुन्या विहिरीचं गुपित
दुसऱ्या दिवशी विक्रमने बंगल्याच्या मागच्या बाजूला असलेल्या एका पडक्या विहिरीचा तपास केला. तिथला वॉचमन, जो खूप म्हातारा होता, त्याने थरथरत्या आवाजात सांगितलं, "साहेब, या बंगल्याच्या पायाखाली एका आदिवासी जमातीचा बळी दिला गेला होता, जेव्हा ब्रिटीशांनी हे बांधकाम केलं. तेव्हापासून ही जागा 'त्यांना' मानवली नाही. जे अधिकारी या डायरीत नोंद करतात, ते कधीच परत जात नाहीत."

विक्रमला आता भीती वाटू लागली होती. त्याने ठरवलं की आज रात्री तो या गोष्टीचा छडा लावणार. त्याने आपल्या कॅमेरा ट्रॅप्स (जे प्राण्यांच्या हालचाली टिपण्यासाठी वापरले जातात) बंगल्याच्या सर्व कोपऱ्यात लावले.

अंतिम रात्र: डायरी पूर्ण झाली
रात्री दोन वाजता अचानक बंगल्यातलं तापमान शून्याच्या खाली गेल्यासारखं वाटू लागलं. विक्रमच्या खोलीचा आरसा अचानक तडकून फुटला. भिंतीवरच्या जुन्या फोटो फ्रेम्स आपोआप हलू लागल्या. विक्रमने आपला कॅमेरा मॉनिटर चेक केला. हॉलमध्ये लावलेल्या कॅमेऱ्यात त्याला जे दिसलं, ते पाहून त्याच्या हातातील बॅटरी खाली पडली.

कॅमेऱ्यात एक उंच, हाडांचा सापळा असलेला काळा आकृती दिसत होती. तिचे डोळे निळ्या रंगाचे जळत होते. ती आकृती सदावर्ते यांच्या त्याच लाल डायरीची पानं चाळत होती. अचानक त्या आकृतीने कॅमेऱ्याकडे पाहिलं आणि ती थेट विक्रमच्या खोलीच्या दिशेने वेगाने धावली.

विक्रमने पळण्याचा प्रयत्न केला, पण दार बाहेरून कुणीतरी ओढून धरलं होतं. खिडकीतून वीज चमकली आणि त्या प्रकाशात विक्रमला दिसलं—सदावर्ते यांची डायरी आता त्याच्याच टेबलवर पडली होती आणि त्यावर आपोआप नवीन ओळी उमटत होत्या: "आज १६ ऑगस्ट... विक्रमची वेळ आली आहे."

विक्रमने हिंमत एकवटली आणि आपल्या बॅगेत असलेलं पेट्रोल आणि आगपेटी काढली. त्याने त्या डायरीला आणि समोर असलेल्या त्या सावलीला उद्देशून आग लावून दिली. एक भीषण किंकाळी अख्ख्या जंगलात घुमली. तो आत्मा आगीच्या ज्वाळांमध्ये विरघळू लागला.

सकाळचा प्रकाश
दुसऱ्या दिवशी सकाळी गावकऱ्यांनी पाहिलं की नीलगिरी बंगल्याला आग लागली होती. विक्रम बेशुद्ध अवस्थेत बंगल्याच्या बाहेर पडला होता. त्याने ती लाल डायरी आपल्या छातीशी घट्ट धरली होती, पण आता ती डायरी पूर्णपणे जळून राख झाली होती.

त्या दिवसापासून नीलगिरी बंगला कायमचा बंद करण्यात आला. पण आजही, जेव्हा जंगलात जोराचा पाऊस पडतो, तेव्हा तिथल्या झाडांमधून कुणीतरी रडल्याचा आणि डायरीची पानं उलटल्याचा आवाज येतो, असं जुने लोक सांगतात. विक्रमने नोकरी सोडली, पण त्याच्या हातावर आजही त्या रात्रीच्या थंडीमुळे पडलेले निळे डाग कायम आहेत.

🌲🏚�📜✍️👣🔦😱🔥🌑🌫�

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-25.07.2026-शनिवार.
===========================================